επειδή έπινα τον καφέ μου μέχρι αργά με αφορμές

 Ponzi | Επιστολή στις μοντέρνες φεμινίστριες

"Άμα θες να κάνεις σεξ με όλους, μαγκιά σου. Κανείς δεν στο απαγορεύει αυτό το πράγμα." (Χτίζεται μια απόλυτη μη-απαγόρευση, περιττή μετά την πρώτη φράση.) Μετά από αυτό, πας απότομα στον επόμενο συλλογισμό, που νοητά συνδέεται με το "θα σε κράξω άμα πας με πολλούς". Όμως όχι αν θες να πας με όλους; Όμως θα ασκήσω κακή κριτική σε κάτι που εξίσου ήθελες να κάνεις; Συγκρούονται αυτοί οι δύο ισχυρισμοί. [Εκτός αν μιλάει για την κοπέλα του στη β' περίπτωση.]

"...οπότε θα σε κράξω άμα πας με πολλούς": Δεν είναι αποκλειστικά η αποκλειστικότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ξεχωριστός σε μια σχέση, μάλλον είναι περισσότερο η συμπεριφορά του άλλου προς εσένα -- φάση Δον Ζουάν(;). 

"Και όταν λες ότι ο άντρας που πηγαίνει με πολλές είναι κάτι το αντικειμενικά αποδεκτό, (υπάρχει αντικειμενικότητα;) εννοείς και από τις γυναίκες (στο τσουβάλι); Γιατί προσωπικά δεν έχω γνωρίσει ούτε μία γυναίκα που να το αποδέχεται αυτό(μειονέκτημα ατομικής εμπειρίας). Α, στους άντρες είναι αντικειμενικά αποδεκτό, (σε εύρος μάλλον εννοεί) άρα το πρόβλημά σου είναι το πώς συμπεριφέρονται οι άντρες μεταξύ τους (άρα βιαστικό συμπέρασμα;)! Γιατί, ανταγωνίζεται ο ένας τον άλλο (ένα δεδομένο! αλλά ξεχασμένο πως οι μνηστήρες ήθελαν όλοι και μόνο την Πηνελόπη). Δεν ήξερα ότι νοιάζεστε τόσο πολύ βρε κορίτσια. Να 'στε καλά. Ε άντε και γαμηθείτε που θα μας πείτε και τι θα κάνουμε. Σας λέμε εμείς τι να κάνετε;"

(Τι επικίνδυνες στροφές παίρνουν αυτοί οι συλλογισμοί!)

Και μετά προσθέτει "χοντρές" ο Γιάννης, "χοντρέλες" ο Κ.. Αυτοσαρκάζεται φαντάζομαι, ένα αυτό, αλλά απ' τη σκοπιά ότι κάτι μπορεί να θεωρηθεί επιλήψιμο, μοιάζει σαν να λέει "αδυνατίστε!" Ίσως το λέει, ίσως όχι, εγώ πάντως το αντιλήφθηκα κι έτσι, και μπαίνοντας στη θέση της θιγμένης, επίσης δεν μου αρέσει να μου λένε τι να κάνω. 

~

"Θα πω πεντέξι μαλακίες και θα τ' ανεβάσω στο ΥΤ ---μη ζηλεύεις, κάνε κι εσύ άμα θες": είναι εύκολο να παρουσιάζεις τον εαυτό σου --που ξέρει κάτι, έχει διαβάσει, έχει κάποια κρίση· έτσι σε κόβω κύριε Κ.-- ως Πεντέξι Μαλακίες. Αλλά μετά τραβάς μία ηχητική και αναιρείς πως ίσως είπες την πρώτη.

Όντως οι μοντέρνες φεμινίστριες δικαιολογούν το make up? "Η αυτοπεποίθηση της ενήλικης γυναίκας αντλείται καθαρά από τη σεξουαλικότητά της...κλπ... ---Δε ξέρω που είναι ο ισχυρισμός (--δε το 'χω ψάξει το ζήτημα--)και που το χιούμορ έτσι όπως το πας. Αλλά αυτό το μακάβριο με το νεκρό χαχαχαχαχαχαχα--..."

Η επιβολή του ξυρίσματος, μπορεί να είναι έμμεση. Να ασκείται πίεση να συμβεί αυτό. Όχι από διαφημίσεις ή μοντέλα και τέτοια, γιατί αυτά εσύ θες και τα κοιτάς, αλλά απ' το άμεσο περιβάλλον.

Κάποια φορά με είχε ρωτήσει ένα δεκάχρονο, "εσύ γιατί δεν ξυρίζεσαι;" αφότου κοίταζε τα πόδια μου –φορούσα και κοντό σορτς– αρκετή ώρα. Εγώ δεν μπόρεσα να εφεύρω κανένα λόγο, κι ούτε είχα υποπτευθεί ότι ξυρίζονταν οι συνομίληκές μου. Τα αναπότρεπτα εγκλήματα του οίκου, μάλλον, αλλά αυτά μου συνέβαιναν μέχρι το λύκειο, κι από τότε ακόμη, μου φαίνεται παράξενο ότι φαίνεται σε κάποιους παράξενο το γεγονός της τρίχας. Βέβαια όταν ο φίλος μου με φαντάζεται σαν αρκούδα με μπούρκα γελάω, αλλά όταν τον απατάω με κάποιον που με κοιτάει περίεργα λέγοντάς μου "δεν τα ξυρίζεις;" πρώτα θα εκνευριστώ· μετά θα τον ρωτήσω "σου αρέσουν τα ξυρισμένα πόδια περισσότερο από εμένα;"

Μερικοί δεν στεριώνουν με μια γυναίκα περισσότερο χρόνο από τη μια βδομάδα που βγαίνει η τρίχα, και μερικές τραβάνε αυτή τη βδομάδα επ' αόριστο. Πιο πιθανό, τους ταράζει αυτό που δεν έχουν συνηθίσει, κι αισθάνομαι λες και βγαίνω με τον παππού μου.

Από γυναίκα έχω ακούσει και την ατάκα "είναι πιο καθαρό να μην έχεις τρίχα". Αλλά δε μιλούσε για πόδια. Αναφερόταν στα χέρια της --και σε κάτι άλλο που ντρεπόταν να το πει, χωρίς όμως να ντρεπόταν που θα έλεγε μπαρούφα. Τελοσπάντων, πολλές κουβέντες για ένα πράγμα που καταντά αυτονόητο.

Βία κατά των γυναικών, ε; Πρέπει να γαρνίρουμε τη βία με προσδιορισμούς; Είναι στη φύση του ανθρώπου να είναι βίαιος, να κάνει πολέμους, να βγαίνουν κάτι ηλίθιοι νευροψυχίατροι και να λένε πως ίσως στο μέλλον κριθεί αναγκαία η χαπάκωση αυτών των τάσεων επιβίωσης, και το περιοδικό που τον βγάζει να προσθέτει το βιογραφικό του με τις σπουδές στο Χάρβαρντ, να μη θυμάμαι το link, κλπ. Καταπίεση της γυναικείας επιθετικότητας, διάβαζα τις προάλλες. Είδα κι ένα βίντεο απ' τον πόλεμο στη Συρία που το τραβούσε κάποιος φωνάζοντας Αλάχ Ακμπάρ, σκηνές από αποκεφαλισμένα παιδάκια και τέτοια --είχαν ρίξει μια βόμβα σε μια λαϊκή--, διαμελισμένα πόδια ξυρισμένα αξύριστα κι από πάνω πουμαρό. Σ' ένα άλλο, κάτι στρατιώτες βασάνιζαν κάποιους, κλώτσο-φωτιά στα μαλλιά-πέταμα πάνω του ένα τεράστιο λάστιχο από φορτηγό. Μια τύπισσα διαδήλωνε για τα δικαιώματα των ζώων στο Σύνταγμα, βάζοντας ένα πυρωμένο σίδερο στο στέρνο της. Σαδίστρια; Violent true believer; Οτιδήποτε; Να στρέψω το κεφάλι μου αλλού; Να ευαισθητοποιηθώ; Να κάνω σχόλιο στο βίντεο του Κοντοπίδη; Στείλτε κύριε νευροψυχίατρε χάπια καταστολής σ' όλη την Ανατολή, στείλτε κάποιος και λίγες φεμινίστριες με αυτοπεποίθηση και ταμπλό με κραγιόν, όπου τις ψάχνουν. Πείτε και σ' όλη αυτή την πρόοδο να πάψει να μου δίνει αναφορά. Βία κατά των γυναικών λοιπόν. Εύφλεκτα κρινολίνα μπογιατισμένα με δηλητήριο και πλαστικά βυζιά για να 'χουμε κάτι να τη θυμόμαστε αφού γίνει σκόνη και αντρικά κολάρα για να μένει ίσιο το κεφάλι προτού πνιγεί μια και καλή και πολλά άλλα που αν υπάρχει μια ελπίδα φυτεμένη σα σφαίρα στο κεφάλι κάποιου θα τα δει κάποτε στο bbc. Α ναι, και βία κατά των γυναικών. Μια φορά με είχαν βάλει κάτω τρεις κοπέλες κι εκεί κάτω έμεινε ο ώμος μου αφότου βγήκε. Υπέθεσα πως οι "πληροφορίες" ήταν ένα πρόσχημα για να μου αποσπάσουν τον ώμο. Κάποιος τραβούσε βίντεο. Λες να υπάρχει πουθενά; Δεν έχω δει ποτέ τον εαυτό μου να τρώει ξύλο --όρκους δεν παίρνω βέβαια. Επίσης, πρέπει κάπως να αναζωπυρώσω το μίσος μου και να πάρω εκδίκηση. Μα δε βαριέσαι... Ξέρω τι θα συμβεί. Κάποια θα νικήσει το τίποτα, ή κάποια θα πεθάνει για το τίποτα. Άλλη φορά είχε φάει ξύλο η μάνα ενός φίλου --από συγγενή, αν θυμάμαι. Την επόμενη μέρα είχε ένα χαμόγελο που της γαργαλούσε τ' αυτιά, έτσι φαίνεται πήρε εκδίκηση αυτή, μα μου 'πε ο φίλος έβριζε από μέσα της. Αστυνομίες και τέτοια ούτε καν. Λύνουμε μόνοι μας τα προβλήματά μας, όσο πιο μόνοι τόσο περισσότερα λύνουμε. Πάνε τόσα πράγματα και κάθονται έξω, στην πραγματικότητα, ενώ πραγματικά συμβαίνουν μέσα. Άλλη φορά είχα πάει να ρίξω τη δική μου μάνα απ' το μπαλκόνι --αθώοι τσακωμοί, από εφηβικό καπρίτσιο: ήθελα να βγω απ' το σπίτι κάποια λογική μου το αρνήθηκε. Δεν είμαι τέτοια να μου αρνηθείς το αλητιλίκι. Βγαίνω και κάνω διάφορα και εξομολογούμαι στο φίλο μου πως η μάνα μου έχει φάει ξύλο από συγγενή. Φοβήθηκε το ανάστημά του --και μ' αυτό το φόβο της γέλασε! Τι σπουδαία γυναίκα, σιχαίνομαι το γέλιο της, αλλά της το αναγνωρίζω. Έχει κάποια συναισθηματική βία μέσα της· μυστήρια, ελκυστική, από την τωρινή μου άποψη. Στον ύπνο μου τη βλέπω με μορφή άλλης γυναίκας, όμως ξέρω ότι είναι εκείνη. Ναι: Δεν είναι το πρόσωπο που τρώει τα χαστούκια, κάποιος ξυπνάει κάτω απ' αυτό το πρόσωπο και τα νιώθει, έτσι όπως τα νιώθει το πραγματικό πρόσωπο. Μπορεί να μην είναι χαστούκια αλλά ευαισθησία --πρωτοτύπησα πάλι. Αυτή η εύφορη κοιλάδα της μητέρας μου, έμοιαζε περισσότερο με το γιοφύρι της Άρτας. Σε μια αποβολή έτυχε να είμαι μπροστά. Ωραίο θέαμα: το παρακάλι με τρέλανε. Δεν ξέρω αν ήταν αίμα ή παιδί αυτό που χυνόταν, όμως, πέρα από το "στιγμιαίο" θάνατο που έπαθα, να γιατί η γυναίκα είναι πιο ανθεκτική στον πόνο. Η Μαμά, δεν ήταν απ' αυτές τις φεμινίστριες του 1800, δεν αρνήθηκε να με γεννήσει· εγώ μια φορά αρνήθηκα να γεννηθώ --τι χαζή! Τελικά, έκανα ένα πλαφ κι έπεσα στα χέρια της μαίας. Ντράβαλα. Συγκινητική εμπειρία άλλης ώρας. Νομίζω, ο πατέρας μου δεν την έδειρε ποτέ. Κατακρεουργούσε αλλιώς --ήταν χειρούργος. Κι αυτό βία είναι, μόνο που κρύβεται στο κοφτερό χαμόγελο των γιατρών και των λοιπών που θα δει η ασθενής αφότου ανοίξει τα μάτια της ευχαριστημένη απ' την έκβαση της εγχείρισης. Νυστέρια, λέιζερ, σπαθιά, βόμβες, πυροτεχνήματα, Κλεοπάτρες και τέτοια. Που πάει η συνείδηση όταν νομίζω πως έχω ξυπνήσει και διαβάζω, πως, είναι ένα όνειρο μέσα σε όνειρο --άραγε. Παρεμπιπτόντως, ο Πόε πίστευε πως στην γυναίκα πρέπει να φερόμαστε έτσι, όπως σπάνια άλλος άνθρωπος της εποχής του (έτσι το παρουσίασε το ντοκιμαντέρ). Αφήστε τις φεμινίστριες να τσακώνονται για το αν έχουν το δικαίωμα να κατουράνε οι τραβεστί στις γυναικείες τουαλέτες. Εμένα δε μ' ενοχλεί, μ' αρέσει να το ξέρω. Έπιασα μια τέτοια κουβέντα και το μετάνιωσα πνευματικά. Έχω χώρο στο κεφάλι μου, μνήμη, αλλά προτιμώ την κρίση το γούστο την άποψη την ιδέα την κρίση. Οι Μοντέρνες Φεμινίστριες ακούγεται σαν τίτλος ταινίας. Οι Φεμινίστριες: τι είδους στέμμα για να το βάλει μια γυναίκα στο κεφάλι της και να γυρίζει φωνάζοντας Μη μας χτυπάτε! Να κόψεις το τριαντάφυλλο και να της το φέρεις στο κεφάλι; Σάχλα. Κι εγώ είμαι γυναίκα, και δεν μ' αρέσει να μιλάνε εκ μέρους μου. Αν με χτυπήσει κάποιος, θα έχω φταίξει που βρέθηκα κοντά του. Αν με χτυπήσει ενώ κοιμάμαι, μ' έχει ξυπνήσει άγρια. Βία στη βία όμως; Μήπως να πληγωθώ, να αδικηθώ, κάτι παρόμοιο; Μπα. Έχω κι άλλες επιλογές· τις επινοώ.